تبلیغات
مجله پایداری سرو سرخ ((کانون دانش آموختگان ادبیات پایداری فارس)) - شعر جنگ
مکان تبلیغات متنی شما
درباره ما
آخرین مطالب
لینکستان
آمار سایت
 
مکان تبلیغات شما مکان تبلیغات شما Create your flash banner online in 5 step

 داغ دل لاله

 امروز برای شهدا وقت نداریم

  ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

 با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

 ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم

 چون فرد مهمی شده نفس دغل ما

 اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم

 در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است

 بهر سفر کرببلا وقت نداریم

 تقویم گرفتاری ما پر شده از زر

 ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

 هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم

 خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم

****

بازهم امیدوار


                                                صبح تا شب بی قرار شب دو چشم اشكبار
                                                گونه ات تر می شود مادر شب زنده دار
                                                می چكد بر دامنت نم نم و بی اختیار
                                               باغچه از داغ تو لاله آورده به بار
                                                آسمان شب كبود آسمان روز تار
                                               بسته راه ماه را پنجره دیوار وار
                                              زخم های با نك حرف های زخم دار
                                             می زند بر سینه غم گریه دار لاله زار
                                             در گذشت لحظه ها می شماری بی شمار
                                            فصل ها را با خزان ابرها را با بهار
                                           چارده قرنی شده چارده سالی كه یار...
                                            ماند از او پیش تو عكس های یادگار
                                          دلخوشی ها رفت با رفتنش از این دیار
                                         چشم تو مانده به راه انتظار و انتظار
                                         بازهم دلواپسی باز هم امیدوار 

                                                                                      رضا خورشید فر
                                                           ****

بزرگ تر از بزرگ


                                        محمدتقی جنت امانی 

شناسنامه اش 
چند سال از خودش بزرگ تر بود
اما همچنان درخت ها صدایش می زدند
پارک ها
اسباب بازی ها
چرخ فلک ها
نمی شنید
دلش هوای غزل کرده بود
هوای باران
احساس کرد:
آسمان صدایش می زند
سنگرها
تفنگ ها
تانک ها
و رفت
حالا از شناسنامه اش
خیلی بزرگ تر شده است! 
عطرنام شهیدان
نه پشت این میزها
دلم را گم می کنم
نه پشت این تریبون ها
و نه خویش را
در کسالت پیاده روها می ریزم
من هنوز صداها را می شنوم
درخت ها
برایم هنوز
آسمان
معطر از نام شهیدانی است
که آزادی را
بر فراز تنم
تنم
برافراشته اند
از گلوی روشن آسمان
می شناسمت
دردهای ما برادران تنی همند
بی چاه
بی گرگ
و مردی که در پیشانی ات ترانه می شود
و از شانه هایش
آسمان می بارد
در حوالی بی قراری هایم
شعر می شود
و شهیدانی که از چار سمت دلتنگی ات
می وزند
پرندگان عاشق من اند
که هر سپیده ام
از گلوی روشن آسمان می چکند


                        _____________________________


                             عکس شهید
دوستان اینک نویــــــــــد آورده ام
روزه بگشایید عیــــــــــد آورده ام

تحفه ای از سرزمیـــــــــــــن آرزو
چیزی از جنس امیـــــــد آورده ام

مژده، ای بر درنشینان خمــــــار!
با خود این ساعت کلیــد آورده ام

ای حریفان! دور دور باده نیــست
جرعه ی «هل من مزیـد» آورده ام

با همین یک جرعه در اقلیم عقل
بی خودستانی پدیـــــــــد آورده ام

باغبان را دیدم و از بـــــــــــــاغ او
لاله ی سرخ و سپـیــــــد آورده ام

این جواز مستی شهر شماست
با خودم عکس شهیـــــد آورده ام
--------------------------------------------


                                       بیا به آینه، قرآن، به آب برگردیم

بیا به اسب، حماسه، ركاب برگردیم
بیا دوباره مروری كنیم خاطره را
به روزهای خوش التهاب برگردیم
كنون كه موعظه در كاخ ها نمی گیرد
بیا به سرب، به سرب مذاب برگردیم
به دست های پر از پینه، سفره های تهی
به حرف اول این انقلاب برگردیم
اگر چه طی شده وقت سفر، ولی ای دل
بیا به آینه، قرآن، به آب برگردیم

مصطفی محدثی خراسانی


--------------------------------------------------
        آبی تر از زلال

زنده یاد سلمان هراتی
آن سوی قلمرو چشمهامان
درختانی ایستاده اند
هزار بار
سبزتر از این جنگل كال
بعد از این جا
اقیانوسی است
آبی تر از زلال
یله در بی كرانگی
چونان ابدیتی بی ارتحال
ای مادران شهید!
سوگوار كه اید؟
دلتنگی تان مباد
آنان درختانند
بارانند
آنان
نیلوفرانی اند
از حمایت دستان خدا برخوردار
آبی اند،
آسمانی اند
نه تو و نه من نمی دانیم
فراتر از دانایی اند
روشنایی اند
این صنوبران
اگرچه با تبر نفرت افتادند
شبانه شبنم اند
صبحگاهان آفتاب
چشمهاشان فانوسی است
در شب توفان
كه گره گرد باد را می گشاید
و لبخندشان اقیانوسی است
كه تشنگان را
بر می انگیزاند
بیرون این معین محدود
رودی از ستاره جاری است
رودی از شهید
با سكوت هم صدا شو
تا بشنوی
پشت آسمان چه می گذرد
ما زمستانیم
بی طراوت حتی برگ
آنان
در همیشه ای از بهار ایستاده اند
بی مرگ


------------------------------------------
              بزرگ تر از بزرگ

         محمدتقی جنت امانی 
شناسنامه اش 
چند سال از خودش بزرگ تر بود
اما همچنان درخت ها صدایش می زدند
پارك ها
اسباب بازی ها
چرخ فلك ها
نمی شنید
دلش هوای غزل كرده بود
هوای باران
احساس كرد:
آسمان صدایش می زند
سنگرها
تفنگ ها
تانك ها
و رفت
حالا از شناسنامه اش
خیلی بزرگ تر شده است! 
عطرنام شهیدان
نه پشت این میزها
دلم را گم می كنم
نه پشت این تریبون ها
و نه خویش را
در كسالت پیاده روها می ریزم
من هنوز صداها را می شنوم
درخت ها
برایم هنوز
آسمان
معطر از نام شهیدانی است
كه آزادی را
بر فراز تنم
تنم
برافراشته اند
از گلوی روشن آسمان
می شناسمت
دردهای ما برادران تنی همند
بی چاه
بی گرگ
و مردی كه در پیشانی ات ترانه می شود
و از شانه هایش
آسمان می بارد
در حوالی بی قراری هایم
شعر می شود
و شهیدانی كه از چار سمت دلتنگی ات
می وزند
پرندگان عاشق من اند
كه هر سپیده ام
از گلوی روشن آسمان می چكند


-------------------------------------------------
                                             هر شهید ابری است

علیرضا قزوه
بار دیگر نیز می گویم 
این ستاره های شش پر 
در مسیر ماه، چون مین اند 
ای دریغا نام داوود 
ای دریغاتر ستاره 
ای دریغا ماه 
قدس، خون یحیی در دل تشت است 
قصه یوسف درون چاه 
سنگ ها بگذار چون باد فرود آیند 
سنگ ها آبستن ابرند 
باران كم نخواهد شد 
هر شهید ابری است 
جمعه ها در سجده خون 
از شهیدان كم نخواهد شد 
بار دیگر نیز می گویم 
سیدی زخمی ست اینك قدس 
و خبرها همچنان خون 
دردها سنگین 
سنگ ها برّاتر از تیغ صلاح الدین ¤


                    ------------------------------------------------
                                نشان پرواز

كسی نگفت از میان توفان، چگونه آن شب گذشته بودی؟
ز گردباد و تگرگ و باران، چگونه آن شب گذشته بودی؟

كسی نگفت از میان آتش، میان آن شعله های سركش 
بهانه در دل، شراره در جان، چگونه آن شب گذشته بودی؟

نه ردّپایی، نه گرد راهی، فقط تفنگی شكسته دیدم
تو بی نشان از كنار یاران، چگونه آن شب گذشته بودی؟

به بال سرخت كه بسته بود آن نشان پرواز آسمان را؟ 
بگو كه از خطّ و خون یاران، چگونه آن شب گذشته بـودی؟

كسی نگفت از دل هیاهو، زخون و سنگر، زموج و بـاران 
تو بی قرار از نهیب توفان، چگونه آن شب گذشته بـودی؟

فقط شنیدم كه بال خود را، گشادی از این كرانه رفـتی
كسی نگفت از فراز میدان، چگونه آن شب گذشـــــته بـودی؟

گرفتم از تو سراغ، گفتند: گذشتی از شب، شهاب گـونه 
و من به حیرت كه با شهیدان، چگونه آن شب گذشته بـودی؟

شلمچه بود و نگاه تیزت، كه می گشودی به دیـده بانی
چه گویم امّا، به شــوق ایمان، چگونه آن شب گذشته بـودی؟

چو ابر و باران، ره تماشا، گرفته بود اشك و خون چشـمم 
ندیدمت با لبان خندان، چگونه آن شب گذشته بـودی؟
                                                           حسین اسرافیلی


------------------------------------------------------
               آئینه جنگ

ای جماعت جنگ یك آئینه است 
هفته تاریخ را آدینه است 
لحظه ای از این همیشه بگذرید 
اندرین آئینه خود را بنگرید 
داغ بود و اشك بود و سوز بود 
آه ! گویی این همه دیروز بود 
اینك اما در نگاهی راز نیست 
در گلویی عقده آواز نیست 
نسل های جاودان فانی شدند 
شعرها هم آنچه می دانی شدند 
روزگاران عجیبی آمدند 
نسل های نانجیبی آمدند 
ابتدا احساسهامان ترد بود 
ابتدا اندوه هامان خرد بود 
رفته، رفته خنده ها زاری شدند 
زخم هامان كم كمك كاری شدند 
عقده ها رفتند و علّت مانده است 
در گلویم حاج همت مانده است 
زخمیم اما نمك بی فایده است 
درد دارم نی لبك بی فایده است 
عاقبت آب از سر نوحم گذشت 
لشكر چنگیز از روحم گذشت 
جان من پوسید در شبغاره ها 
آه ای خمپاره ها، خمپاره ها ... ! 
                           محمدحسین جعفریان 


-------------------------------------------------
            ای فراتر از ستاره

خانه‌ام دور از تو خاموشی گرفت 
بی‌تو هستی رنگ مدهوشی گرفت 
از فراقت ‌ای گلستان بهار 
ریزد از چشمم گهرها بیشمار 
پیچك دستان من خشكیده است 
بسكه دور از تو به خود پیچیده است 
بی‌تو لب را اشتیاق خنده نیست 
مهر اقبالم دگر تابیده نیست 
آه! از نام تو جانم سوخته‌ست 
غم به جانم شعله‌ها افروخته‌ست 
ای همای آسمان بخت من 
از چه بر آتش كشیدی رخت من 
دیده خونبار است و فكر خواب نیست 
همسرم! دور از تو دل را تاب نیست 
ای فراتر از ستاره، از سپهر 
ای درخشانتر ز روی ماه و مهر 
ای عقاب تیزچنگ آسمان 
گشته‌ای در زیر ابر غم نهان 
رفته‌ای، اما خیالت با من است 
در فراقت سینه‌ای پرشیون است 
ای كه بر خوان خدا مهمان شدی 
در دو عالم نور جاویدان شدی 
كاش منهم با تو بودم همسفر 
می‌زدم تا عرش اعلا بال و پر 
                             پروین وجدانی

-------------------------------------------------------------------
...تاشقایق هست شهید شهد شهادت
گونه با تو بگویم كه جنگ یعنی چه؟ 
جدال آینه با تخته سنگ یعنی چه؟ 
سكوت، دین بزرگی به گردنم شده است 
چگونه با تو نگویم تفنگ یعنی چه؟ 
تمام بچگی من تفنگ بازی بود 
كسی نگفت به من"بنگ بنگ" یعنی چه؟ 
و ما هنوز نفهمیده‌ایم باوركن 
كه فرق بین قشنگ و فشنگ یعنی چه؟ 
مگر شراب بهشتی به من چه خواهد كرد 
شهید شهد شهادت، شرنگ یعنی چه؟ 
و من پس از تو چه كردم؟ خودم نمی‌دانم 
تو می‌دویدی و من پای لنگ یعنی چه؟ 
زمان معطل تو بود و تو معطل من! 
درست وقت دویدن، درنگ یعنی چه؟ 
مگر كه این غل و زنجیر بهتر از مرگ است 
بدون بیشه و جنگل، پلنگ یعنی چه؟ 
و من به بچه‌ی خود یاد می‌دهم روزی 
بدون سرخی خون آبرنگ یعنی چه؟ 
دوباره دشمن بد گفته است پشت سرم 
دوباره گوش چپم خورده زنگ یعنی چه؟ 
مسیر مبهم و از هیچ كس نمی‌پرسم 
كه دره‌های مه‌آلود و تنگ یعنی چه 
دوباره قافله‌ی نور باز می‌آید 
صدای ناله ز"بازی دراز" می‌آید 
چقدر "قصر" - نه - "شیرین" خراب می‌ماند 
چقدر "سرپل"من بی‌"ذهاب" می‌ماند 
دوباره گاه سفر شد و باز می‌نگری 
به اشك من كه به سرب مذاب می‌ماند 
و از تو می‌پرسم كی دوباره می‌آیی؟ 
دوباره پرسش من بی‌جواب می‌ماند 
تو می‌روی، همه‌ی كوچه از تو می‌گویند 
تو می‌روی و برایم عذاب می‌ماند 
خبر رسید كه دیگر نمی‌رسی از راه 
تمام شهر در این اضطراب می‌ماند 
كه قاب عكس شما را زده است بر دیوار؟ 
مگر شكوه تو در حجم قاب می‌ماند؟ 
چه تختخواب قشنگی‌ست قبر خالی تو 
كدام روح در این رختخواب می‌ماند 
چقدر از تو بگویم چقدر آه چقدر 
از این غزل فقط این بیت ناب می‌‌ماند: 
كه زندگی باید كرد تا شقایق هست 
كه تا شقایق هست آفتاب می‌ماند. 
                                *اصغر عظیمی مهر 

----------------------------------------------------------
ای سرفه ات ردیف غزل های سوخته جا مانده ای میان دكل های سوخته

در روز های خردلی سرفه ات، چقدر گل می كنند در تو دمل های سوخته
بیهوشی از عفونت این كهنه زخم ها افتاده ای به دست اجل های سوخته
دارم میان كوچه تو را جار می زنم ای یادگار كهنه مثل های سوخته
داری به اوج می روی و پیش پای تو افتاده اند ماه و زحل های سوخته
با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوی ای سرفه ات ردیف غزل های سوخته

                                                                           دانیال رحمانیان

-----------------------------------------------------------
         سینه سرخ
باز شوق ناله‌ام گل كرده است 
بغض چندین ساله‌ام گل كرده است 
باز در من انفجار یادهاست 
باز بوی خون در این فریادهاست 
عشق در خونم تلاطم می‌كند 
باز عقلم دست و پا گم می‌كند 
خاطرات اسب و میدان تازه شد 
باز داغ نوجوانان تازه شد 
این صدا جز انهدام ناله نیست 
جز نفیر بغض چندین ساله نیست 
این صدای ریزش روح من است 
این شقایق، بال مجروح من است 
این شقایق، سینه سرخی بود و رفت 
مرد عاشق، سینه سرخی بود و رفت 
رفت او تا پاسداریمان كند 
ریخت خونش، آبیاریمان كند 
ریخت خونش تا بهاران بشكفد 
رفت تا آواز باران بشكفد 
رفت آن مرد كفن پوش، آه، آه! 
آن فراموش آن فراموش، آه! آه! 

آه، اما من چرا وامانده ام 
در كویر تفته تنها مانده ام 
مانده‌ام در پشت كوچ سارها 
در حصار سنگی دیوارها 
مانده‌ام در كوچه‌های پیچ پیچ 
رفته‌ام تا تاولستانهای هیچ 
یك رم آهو نرفتم دشت را 
طی نكردم راه بی‌برگشت را 
كوله بارم، از جنون زادی نداشت 
"قصر شیرین" آه! فرهادی نداشت 
مانده‌ام با غربت دیرینه، من 
حس غمگین شب آدینه، من 
می نشینم پای گور آن شهید 
می نشینم در حضور آن شهید 
من سكوت سنگی و او خاطره 
من مرید آفتاب، او پنجره 
او ضریح و من زیارتنامه خوان 
من پرنده، او تمام آسمان 
قاب از احساس لبریزش، منم 
آفتاب رو به پاییزش، منم 
می نشینم پای گور آن شهید 
شرمگینم در حضور آن شهید 
اشكهایم، تلخ پرپر می‌شود 
سنگ گورش، نم نمك،‌تر می‌شود 
یادم آید چند سالی پیشتر 
سالهای عشق از نان بیشتر 
سالهایی كه بهارش نیك بود 
سالهایی كه خدا نزدیك بود 
شور و شوق مرد عاشق،‌ای دریغ! 
روز اعزام شقایق،‌ای دریغ! 
شیهه، شور اسبهای زین شده 
سوگ، سور حجله آذین شده 
تیغ و مرد و زخم ناسور و نمك 
كربلایی در نبرد تك به تك 
بال بال خون در آن هنگامه ها 
بعد تشییع وصیت نامه ها 

السلام‌ای وارث خون خدا 
السلام‌ای سر جدا، پیكر جدا 
السلام‌ای باغ پرپر گشته ام 
السلام‌ای از سفر برگشته ام 
السلام‌ای مشت خاكستر شده 
با عروس خاك، همبستر شده 
السلام‌ای در سفر بی‌توشه تو 
زایر آن مرقد شش گوشه تو 

آه! اما من چرا وامانده ام! 
در شب این شهر، تنها مانده ام! 

* غلامرضا كافی
 
-------------------------------   

              
              مرد و خنجر 



شعر عارفانه ترین بخش زندگی است و شعر دفاع مقدس پر احساس ، مسئول ، خطیر و نزدیک ترین راه به خداوند است.
تقدیم به مردان پولادین سرزمینم که مرگ را به سخره گرفتند.

گذشت مرد و گذشت از برابرش خنجر
شهاب و صاعقه و رقص آتش و اخگر
ستون قامت مرد از ستاره گلباران
و دست های بلندش، ستاره باران تر !
حضور سرمدیش در هزاره ها جاری
شراره های نگاهش نگشته خاکستر
سرود سبز صدایش به صخره می پیچد 
و آبنوس چشمش بصیر و عصیانگر 
به باغ خاطره های شکسته ره می زد
و سرزمین قلم های خشک بی جوهر
که ناگهان بخراشید آب را ، آتش
و چشمه ها کردند همه درد را باور
زمان شکست و تقدیر راه دیگر زد
و مرد رهسپر سالکوچه های قَدَر
کمان حادثه هر دست سایه و مسلخ
و تیر واقعه هر چشم لاله گون سحر
روانه گشت به تاریکی زمانه ی مسخ
و طاق های مقرنس سراچه ها بی در
در انحنای زمان و بلوغ و بیداری
روانه بود علی رقم دیو لاخ و خطر
به شوق زمزمه بودن و بازشکفتن
گذشت تابدمد در هزاره های دگر
به شوق آنکه بنالد به نای چوپان ها
گذشت مرد و گذشت از برابرش خنجر!

چهره از اشک به پیرای که دریا کم توست
آنچه بارد ز قلم قطره ای از ماتم توست
گرچه گل های تو پر پر به رخ خاک شدند
به ثریا شده و کوکب و افلاک شدند
چشم بد دور که خاکت گل و ریحانه بارد
مسلخ عشق تو حلاج به دامان دارد
لوحش الله که چه خاکی همه اش غیرت عشق
نقش ناموس ازل سر زده از طلعت عشق
ناله ات می شنوم ، کاکل تو می بویم
خاک دل سوخته ام ، با تو سخن می گویم:
چه شده ، زخمی شده خون پالایی
خاک و خون را به رخ سرخ شرف آلایی
آی ای سبز من ای سرخ من ای شهر بلا
کم نداری به خدا از شرف کر ب و بلا
نازمت شهر من افسانه دوران شده ای
بازم هم ملک دلی ، گرچه که ویران شده ای
با عنایات خدا باز زجا برخیزی
پرچم عزت خود را به فلک آویزی
دست هامان به چراغانی تو می آید،
مژده بر خاک درت سرمه خون می ساید
باز هم گل به چمن ریزی و گلبوی شوی
تا شرف هست بروجرد شرفجوی شوی

منبع : حماسه های بیداری
 
صفحات
نویسندگان
آرشیو مطالب
برچسب ها
امكانات جانبی